Üç dakikalık listeyi kullan: şu an görebildiğin beş nesne, duyabildiğin beş ses, bugün yaptığın beş şey. Yazıya dökülünce bu on beş satır zaten gelecekteki kendine bir mektup oluyor; beklediğinden daha tuhaf bir mektup. Yazmak için büyük bir ana ihtiyacın yok. Bu sayfa, kelimelerin bir türlü gelmediği günler için kısayolları topluyor ve her birinin sonunda gönderilebilir bir mektup var.
Üç dakikalık liste yöntemi
Üç dakikalık bir zamanlayıcı kur ve üç sütunu doldur:
- Oturduğun yerden görebildiğin beş nesne, tam adıyla: “bir fincan” değil, “çatlak mavi fincan”.
- Duyabildiğin beş ses, sıkıcı olanlar dahil: buzdolabı, bir otobüs, komşunun televizyonu.
- Bugün yaptığın beş şey, ne kadar küçük olursa olsun: yatağı topladın, iki e-postayı yanıtladın, köşeye kadar yürüdün.
On beş satırı mektuba yapıştır, en üste bir cümle ekle (“Bu sıradan bir perşembe ve içinde olanlar bunlardı”) ve en alta bir cümle ekle (“Söyleyecek daha fazlası olunca devamı gelecek”). Sonra birkaç ay sonrasına planla. Liste, yazarken hiçbir şeye benzemez; sonra okuduğunda bir hayat gibi görünür.
Beş gerçekle başlamak
Liste yöntemi fazla mekanik geliyorsa, bunun yerine beş gerçeğe yanıt ver:
- Nerede oturduğum ve saatin kaç olduğu
- Üzerimde ne olduğu, dürüstçe
- En son yediğim şey
- Havanın nasıl olduğu
- Bugün kiminle konuştuğum, sadece adlarıyla
Beş gerçek, beş satır, tamam. Bu, bir mektubun bütün iskeleti; üstelik güzel bir özelliği var: gerçeklere fazla kafa yormak zordur, bu yüzden duygular hakkında yazılan bir mektuba göre yeniden sorgulanacak çok daha az şey kalır.
Üç soruya yanıt kısayolu
Üç soru, her biri için bir cümle ve mektubun bir omurgası olur:
- Şu an hayatındaki en iyi şey nedir?
- Hayatındaki en sinir bozucu şey nedir?
- Altı ay sonra, o sinir bozucu şey hakkında bana ne anlatabilmeyi istiyorsun?
Üçüncü soru asıl işi görür. Mektubun yol alması için bir neden verir, ilk iki yanıt tek kelime olsa bile.
Sıkıcı sürümü yazma izni
İzni açıkça söyleyeyim: sıkıcı bir mektup yazmaya hakkın var. Her mektup dramatik bir dönemde yazılmaz ve sessiz olanlar çoğu zaman saklanmaya değer çıkar. “Pek bir şey olmuyor, musluk damlıyor, dokuzda yorgunum” diyen bir mektup, gelecekteki kendine olaylı hiçbir mektubun söyleyemeyeceği bir şeyi söyler: sıradan hayatının nasıl göründüğünü ve dinginliğin içeriden nasıl hissettirdiğini.
Büyük bir an için beklemek isteyen içgüdüye direnmeye değer. Büyük anlar kendi mektuplarını sonradan yazar. Bir hayatın kaydedilmemiş kısmı sıradan kısımdır ve bugünkü sıkıcı bir sürüm, beş yıl sonra nadir bir belgeye dönüşür.
Zamanlayıcı yöntemi
Sorun fikir eksikliği değil de yazıyı sürdürememekse, zamanlayıcıyı tersine çalıştır:
- On dakika ayarla ve “Ne diyeceğimi bilmiyorum” da dahil, aklına gelen her şeyi yazmaya başla.
- Tuşlara basmayı on dakika boyunca sürdür, saçma gelse bile.
- Zamanlayıcı çaldığında, bir cümlenin ortasında dur ve iki dakika uzaklaş.
- Geri dön, bir kez oku ve en iyi sekiz cümleyi sakla.
- Bunları mektuba yapıştır ve gönder.
Bir dakika boyunca “Ne diyeceğimi bilmiyorum” yazmak meşru bir ısınma egzersizidir. Neredeyse herkes üçüncü dakikaya gelindiğinde gerçek cümlelere kayar; püf noktası, onları yakalayacak kadar uzun süre devam etmek.
On beş küçük yazma ipucu
Gerçekler bile ağır geldiğinde, bunlardan en az acı verenini tamamla:
- En son satın aldığım şey ...
- Şu an oda ... kokuyor.
- Pencereden dışarıda ... görebiliyorum.
- Beni yüksek sesle güldüren en son şey ...
- Son zamanlarda çok dinlediğim bir şarkı: ...
- Haftamın en yoğun günü ...
- Yakın zamanda onardığım bir şey: ...
- Sürekli kaçtığım ev işi: ...
- En ucuz, her zaman işe yarayan sevincim: ...
- Ayakkabılarımın şu anki hali: ...
- Son mesajlaştığım kişi ve konusu: ...
- Bir bitki ya da evcil hayvanın durum raporu: ...
- İlk silmek isteyeceğim uygulama: ...
- Bu mektubu gönderdikten hemen sonra yapacağım şey: ...
- Bu gece ...'de yatacağım, çünkü ...
Boşluklar hiç dolmuyorsa, otuz tamamlanmamış cümle tutunacak daha sağlam dayanaklar sunar.
Bilerek sade bir mektup
Bu sıkıcı sürüm, yine de alınmaya değer bir mektup:
Merhaba, gelecekteki ben,
Koltuktayım, yeşil battaniyenin altında ve bildirebileceğim en dürüst şey: hafta sessiz geçti. Damlayan musluğu tamir ettim, iskambilde iki kez kaybettim ve tezgâhın başında ayakta dururken ekmeğin son kısmını yedim. Ortada büyük bir şey olmadı; yine de bunu bilmeni istedim. Haftaların şimdi gürültülüyse, buradan bakınca dinginlik böyle görünüyordu.
[adın]
Seksen kelimenin altında, haber yok; birkaç yıl sonra okunduğunda bir fotoğraf gibi gelecek. Tıkanmış bir gün için üst sınır budur ve bu sınır yeterince yüksek.
Bu bile bu gece fazla gelirse
O zaman bu gece yazma gecesi değil; sonuç tam olarak bu olabilir. Mektup, çoğu şeyden daha iyi bekler. Kahven hazırken ya da yakalaman gereken bir otobüs varken bir sabah geri dön, üç dakikalık listeyi yap ve beş dakikada bitir. Tıkanmışlık hissi, mektup hakkında da senin hakkında da bir şey söylemez; bazı günlerde elinde hiç kelime kalmaz, ardından gelen günlerde genellikle olur.
Tıkanmışlık aslında ilk mektup gerginliğiyse, telaşsız başlangıç baskıyı daha da azaltır. Tek bir mektup bile fazla geliyorsa, tek satırlık alışkanlık bağlantıyı açık tutmak için ayda yalnızca tek bir cümle ister.
Mektubunu şimdi yaz
Üç dakikalık listeyi tam oturduğun yerde yap ve on beş satırı forma yapıştır. İstersen en üste sıradan gün cümlesini ekle. Bugün gönderilen sıkıcı bir mektup, hâlâ kafanda duran parlak bir mektuptan daha değerlidir.
