Gebruik de lijst van drie minuten: vijf voorwerpen die je nu ziet, vijf geluiden die je hoort, vijf dingen die je vandaag deed. Uitgetypt zijn die vijftien regels al een brief aan je toekomstige zelf, en een vreemdere dan je zou verwachten. Je hebt geen groot moment nodig om te schrijven. Op deze pagina staan de snelkoppelingen voor de dagen waarop de woorden niet op gang komen, en elk daarvan eindigt in een brief die je kunt versturen.
De lijst van drie minuten
Zet een timer op drie minuten en vul drie kolommen:
- Vijf voorwerpen die je vanaf waar je zit kunt zien, precies benoemd: niet “een kop” maar “de afgebikte blauwe kop”.
- Vijf geluiden die je hoort, ook de saaie: de koelkast, een bus, de televisie van de buren.
- Vijf dingen die je vandaag deed, hoe klein ook: het bed opgemaakt, twee e-mails beantwoord, naar de hoek gelopen.
Plak de vijftien regels in de brief, voeg bovenaan één zin toe (“Dit is een gewone donderdag, en dit was wat erin zat”) en onderaan één (“Meer zodra er meer is”), en stuur hem een paar maanden vooruit. Terwijl je hem schrijft, lijkt de lijst op niets, en als je hem later leest, lijkt hij op een leven.
De opener met vijf feiten
Als de lijstmethode te mechanisch voelt, beantwoord dan in plaats daarvan vijf feiten:
- Waar ik zit, en hoe laat het is
- Wat ik aanheb, eerlijk gezegd
- Het laatste wat ik heb gegeten
- Wat het weer doet
- Met wie ik vandaag heb gesproken, alleen voornamen
Vijf feiten, vijf regels, klaar. Dit is het hele skelet van een brief, en het heeft een prettige eigenschap: over feiten is moeilijk te piekeren, dus er valt minder aan te twijfelen dan in een brief over gevoelens.
De snelkoppeling met drie vragen
Drie vragen, elk met één zin, en de brief krijgt een ruggengraat:
- Wat is het beste in je leven op dit moment?
- Wat is het irritantste in datzelfde leven?
- Wat wil je over zes maanden over dat irritante ding aan mij kunnen vertellen?
De derde vraag doet het echte werk. Ze geeft de brief een reden om onderweg te gaan, ook als de eerste twee antwoorden uit één woord bestaan.
Toestemming om de saaie versie te schrijven
Hier is de toestemming, eenvoudig gezegd: je mag een saaie brief schrijven. Niet elke brief wordt geschreven in een dramatische periode, en de rustige brieven blijken vaak de brieven om te bewaren. Een brief die zegt: “er gebeurt niet veel, de kraan druppelt, om negen uur ben ik moe” vertelt je toekomstige zelf iets wat geen gebeurtenisrijke brief kan: hoe je gewone leven eruitzag, en hoe rust van binnenuit aanvoelde.
De neiging om op een groot moment te wachten, kun je beter weerstaan. Grote momenten schrijven later hun eigen brieven. Wat niemand vastlegt, is het gewone deel van een leven, en een saaie versie van vandaag wordt over vijf jaar een zeldzaam document.
De timermethode
Als het probleem niet de ideeën zijn maar het stoppen, gebruik de timer dan juist andersom:
- Zet tien minuten op de timer en begin te typen wat dan ook, ook “Ik weet niet wat ik moet zeggen.”
- Blijf de hele tien minuten typen, ook als het onzin lijkt.
- Als de timer afgaat, stop dan midden in een zin en loop twee minuten weg.
- Kom terug, lees het één keer, en bewaar de beste acht zinnen.
- Plak die in de brief en verstuur.
Een minuut lang “Ik weet niet wat ik moet zeggen” typen is een prima opwarmer. Bijna iedereen glijdt tegen minuut drie over in echte zinnen; de truc is om lang genoeg door te gaan om ze te vangen.
Vijftien kleine beginzinnen
Voor de dagen waarop zelfs feiten zwaar aanvoelen, maak je de zin af die het minst zwaar voelt:
- Het laatste wat ik heb gekocht, was ...
- Op dit moment ruikt de kamer naar ...
- Buiten mijn raam zie ik ...
- Het laatste wat me hardop deed lachen, was ...
- Een liedje dat ik de laatste tijd te vaak heb gedraaid: ...
- De drukste dag van mijn week is ...
- Iets wat ik onlangs heb gerepareerd: ...
- De klus die ik blijf uitstellen: ...
- Mijn goedkoopste vaste pleziertje: ...
- Hoe mijn schoenen er nu uitzien: ...
- De laatste persoon aan wie ik een appje stuurde, en waarover: ...
- Een stand van zaken over mijn plant of huisdier: ...
- De app die ik als eerste zou verwijderen: ...
- Wat ik meteen na het versturen van deze brief ga doen: ...
- Vanavond ga ik om ... naar bed, omdat ...
Als de lege plekken helemaal niet willen vullen, bieden dertig onafgemaakte zinnen steviger houvast.
Een bewust eenvoudige brief
Dit is de saaie versie, en toch is het een brief die het waard is om te krijgen:
Hoi, toekomstige ik,
Ik zit op de bank onder de groene deken, en het eerlijkste wat ik kan melden, is dat de week rustig was. Ik heb de druppelende kraan gerepareerd, twee keer met kaarten verloren en het laatste van het brood opgegeten terwijl ik over het aanrecht leunde. Er is niets groots gebeurd, en ik wilde je dat laten weten. Als je weken nu druk zijn, dan zag de rust er vanaf hier zo uit.
[je naam]
Minder dan tachtig woorden, geen nieuws, en over een paar jaar leest het als een foto. Dat is het plafond voor een vastgelopen dag, en dat is hoog genoeg.
Als zelfs dit vanavond te veel is
Dan is vanavond geen schrijfavond, en dat mag het hele resultaat zijn. De brief wacht beter dan de meeste dingen. Kom terug op een ochtend met koffie die al klaar staat of met een bus die je moet halen, doe de lijst, en je bent in vijf minuten klaar. Het vastzitgevoel zegt niets over de brief of over jou: sommige dagen zijn gewoon leeg, en de dagen die volgen, hebben meestal wel woorden.
Als het vastzitgevoel echt de zenuwen voor de eerste brief is, dan verlaagt de rustige start de inzet nog verder. En als zelfs één brief te veel is, dan heeft de gewoonte van één regel maar één zin per maand nodig om het contact open te houden.
Schrijf nu je brief
Doe de lijst van drie minuten, precies waar je nu zit, en plak de vijftien regels in het formulier. Voeg de zin over een gewone dag bovenaan toe als je wilt. Een saaie brief die vandaag wordt verstuurd, is meer waard dan een briljante die nog in je hoofd zit.
